พระสุตันตปิฎกบาลี: 5/311/237
วินยปิฏเก มหาวคฺโค ภาค ๒
อุปวินยกมฺมานํ ๑ ปญฺโญ ตชฺชนิยํ นเย
เตสํเยว อนุโลมํ สมฺมา วตฺตติ ยาจติ ๒
ปสฺสทฺธึ เตสํ กมฺมานํ เหฏฺฐา กมฺมนเยน จ
ตสฺมึ ตสฺมึ หิ ๓ กมฺเมสุ ตตฺรฏฺโฐ จ วิวาทติ ๔
อกตํ ทุกฺกฏญฺเจว ปุน กาตพฺพกนฺติ จ
กมฺเม ปสฺสทฺธิยา จาปิ เต ภิกฺขู ธมฺมวาทิโน
วิปตฺติพฺยาธิเต ทิสฺวา กมฺมปฺปตฺเต มหามุนิ
ปฏิปฺปสฺสทฺธิมกฺขาสิ สลฺลกตฺโตว โอสธนฺติ ๕ ฯ
____________
#๑ ม. อุปริ- ฯ ยุ. อุกฺเขปนิยกมฺมานํ ฯ ๒ ม. ยุ. ยาจิเต ฯ ๓ ม. ยุ. ตุ ฯ ๔ ม.
#ยุ. วิวทติ ฯ ๕ อิทํ อุทฺทานํ ยุ. สี. โปตฺถเกหิ เยภุยฺเยน วิสทิสนฺติ ญาตพฺพํ ฯ