พระสุตันตปิฎกบาลี: 5/104/80
วินยปิฏเก มหาวคฺโค ภาค ๒
สมฺมา วทมาโน วเทยฺย อสฺสตฺโถ สมโณ โคตโม อสฺสาสาย
ธมฺมํ เทเสติ เตน จ สาวเก วิเนตีติ ฯ
[๘๐] เอวํ วุตฺเต สีโห เสนาปติ ภควนฺตํ เอตทโวจ อภิกฺกนฺตํ
ภนฺเต อภิกฺกนฺตํ ภนฺเต เสยฺยถาปิ ภนฺเต นิกฺกุชฺชิตํ วา
อุกฺกุชฺเชยฺย ปฏิจฺฉนฺนํ วา วิวเรยฺย มูฬฺหสฺส วา มคฺคํ
อาจิกฺเขยฺย อนฺธกาเร วา เตลปฺปชฺโชตํ ธาเรยฺย จกฺขุมนฺโต
รูปานิ ทกฺขนฺตีติ เอวเมวํ ภควตา อเนกปริยาเยน ธมฺโม
ปกาสิโต เอสาหํ ภนฺเต ภควนฺตํ สรณํ คจฺฉามิ ธมฺมญฺจ
ภิกฺขุสงฺฆญฺจ อุปาสกํ มํ ภควา ธาเรตุ อชฺชตคฺเค ปาณุเปตํ
สรณํ คตนฺติ ฯ อนุวิจฺจการํ ๑ โข สีห กโรหิ อนุวิจฺจกาโร
ตุมฺหาทิสานํ ญาตมนุสฺสานํ สาธุ โหตีติ ฯ อิมินาปาหํ ภนฺเต
ภควโต วจเนน ๒ ภิยฺโยโส มตฺตาย อตฺตมโน อภิรทฺโธ ยํ มํ
ภควา เอวมาห อนุวิจฺจการํ โข สีห กโรหิ อนุวิจฺจกาโร
ตุมฺหาทิสานํ ญาตมนุสฺสานํ สาธุ โหตีติ มํ ๓ หิ ภนฺเต
อญฺญติตฺถิยา สาวกํ ลภิตฺวา เกวลกปฺปํ เวสาลึ ๔ ปฏากํ ปริหเรยฺยุํ
สีโห โข อมฺหากํ เสนาปติ สาวกตฺตํ อุปคโตติ อถ จ ปน
มํ ภควา เอวมาห อนุวิจฺจการํ โข สีห กโรหิ อนุวิจฺจกาโร
ตุมฺหาทิสานํ ญาตมนุสฺสานํ สาธุ โหตีติ เอสาหํ ภนฺเต ทุติยมฺปิ
ภควนฺตํ สรณํ คจฺฉามิ ธมฺมญฺจ ภิกฺขุสงฺฆญฺจ อุปาสกํ มํ
#๑ ยุ. อนุวิชฺช- ฯ ๒ ม. ยุ. อยํ ปาโฐ นตฺถิ ฯ
#๓ ม. ยุ. มมํ ฯ ๔ โป. เวสาลิยํ ฯ